Vandenb, leven en lezen

2003-01-28T10:12:00.000-08:00

Er staat een kokmeeuw in de lift.
Met een koptelefoon op. Er dringen geen tonen naar buiten wanneer ik mij voorover buk.
Wat doet een zeevogel op de academie?
Denk ik dan. Alle andere vogels zijn opgezet. Voor de tekenstudie.
Dan staan ze beter stil om na te tekenen.
Eigenlijk kan ik ook heel goed stil zitten maar ik ben nog niet gevraagd.
Eigenlijk wordt mij nooit iets gevraagd.
Mijn rechterhand laat de fantasie de vrije loop.
Lekkere gozer ben ik toch.

2003-01-24T15:33:00.000-08:00

Het einde van de maand is in zicht, nog steeds veel regen.
M'n polsen kriebelen, maar krabben heeft geen zin.
De messen zijn geslepen, maar ik durf niet.
Stenen van beton.

2003-01-22T12:17:00.000-08:00

Ik zit weer lekker in me ritme. Nu ik minder aftrek hou ik veel meer energie over.
Het begon met de foto van de halve beha in de Wehkampgids. Mijn eerste geplakte pagina.
Echte kunst komt vanuit jezelf. En het voelt goed.
Puur naturel. Daar had ik vroeger nooit bij stilgestaan. Ik deed maar wat.
En nu nog steeds. Maar ik denk er meer bij na.
Want wat ook een kick geeft, je harde tamp aan een optrekkende metro laten zien.
Daar kan ik weer een dag op teren.

2003-01-02T07:15:00.000-08:00

Nieuw jaar. Nieuw jaar. Ik zeg het en proef het op mijn lippen, net als de oploskoffie bij tante Veer. Donkere dagen, een auto en boeken die ik niet begreep, onder de trap bij tante Veer. “Dag lieve jongen, eet je je boeken wel goed op, daar word je groot van”

Ja tante.

Thuis dacht ik vaak aan tante Veer. Zij was een vrouw. Dat merkte je aan alles. Ze deed vrouwendingen, zoals fluiten. Niet steeds maar wel vaak. Ik fluit nu ook even. Fijn gevoel. Lippen met lucht.

Op de Rietveldacademie vinden ze mij soms leuk en soms raar. Dat bevalt me wel. Laatst ben ik bij een groot raam in de aula gaan staan en heb ik heel hard staan lachen. Ik schep, maar ben ik een kunstenaar, daar ben ik nog niet uit. Ik denk het wel, maar het kan ook van niet.

Drie jongens bij een sloot. Laarzen in modder en iets te zware stemmen voor hun gezicht. “Mijn moeder zegt dat slootwater natuur is” en dan de schop, het verraad, het verdriet en de machteloze woede. “Wat is er Walter, waarom huil je?”

Die jongen ben ik altijd gebleven. Te grote laarzen.

2003-01-02T06:49:00.000-08:00

Hoi mam

Allereerst de allerbeste wensen voor het nieuwe jaar. Heeft U het leuk gehad? Eerst wilde ik nog bellen maar de centrale was overbelast. Ik heb nog steeds overal spierpijn. En ik ben vergeten wat haar naam was. Ik kom daar nog wel achter deze vakantie. Misschien wordt U wel oma. Maar ik geef mijn studie er niet voor op hoor. Ik ga door. Niet zoals de dikke italiaanse logger. Wat wel erg is dat er mensen zijn die denken dat ik opeens Nico heet. Ik ken hem van internet en tv. Een nurkse man vol onvrede. We zijn wel allebei kalend maar daar houdt iedere vergelijking op. En het is al de tweede keer. Zelf kan ik geen twee keer. Vanwege mijn gevoelige huid. Laatst hoorde ik iets over latex allergie. Maar dat was toch anders. Net zoals ik nu moet grinniken als ik een reiger zie. Laatst langs de gracht stond een reiger. Hij staarde in het water. De kade is veel te hoog dacht ik. Ik kneep in mijn remmen en wachtte. Ik hoopte dat de reiger zich als een aalscholver in de singelgracht zou storten. De reiger keek mij aan en vloog weg. Wat een symboliek. Het was oudjaar.

Walter

2002-12-24T07:16:00.000-08:00

Bijna Kerstmis.
En nog steeds niet geneukt.

2002-12-10T10:06:00.000-08:00

Oei, niet normaal meer. Mijn handschoenen vroren gister aan mijn fiets vast. Jeetje wat koud. Vandaar dat ik vandaag met mijn verzameling boterhamzakjes met de tram ging. Geeft nog een soort pretpark gevoel. De nieuwe tram. Helemaal computergestuurd. Bij de halte gaat een deur niet dicht. De tram kan niet vertrekken. Op de matrix display aan het plafond lezen we de pogingen van de machinist. De tram gaat niet voor of achteruit. Ik loop naar voren om hulp te bieden. "Ik weet wel iets van computers" zeg ik tegen de wanhopige machinist. Maar hij had op een knop gedrukt. Binnen twee minuten stormde de politie de tram in. Voor ik het besefte zat ik geboeid achterin een politieauto. "Maar ik ben een kunstenaar, van de Rietveldacademie" probeerde ik nog.
De bijrijder antwoordde:"Ja, dat zeggen ze allemaal!"

2002-12-05T17:04:00.000-08:00

Hoi Mam

Het gaat hartstikke goed. Hoewel mijn mop over boterhamzakjes niet echt aansloeg.
Maar daarom was het ook een projekt. Een soort probeersel Dat leren we hier. Door mijn drukte op de academie en de postkamer ben ik nogal bezig. Dus excuus dat ik zo laat reageer. Maar ik zag daarnet de laatste trekvogel het land verlaten. Net goed!

2002-11-05T07:28:00.000-08:00

Het was niet echt guur vanmorgen. Hoewel ik rilde toen ik bij de juiste halte uitstapte. Er stonden ongewassen mensen bij een bakfiets. Aksievoerders dat kon je zien. Ze hadden allemaal hun wenkbrauwen boven hun ogen. Echte aksiewenkbrauwen. Ze wilden mij een beduimeld a-viertje aanreiken. Hoe weten zij dat ik in de postkamer werk? Toch nam ik het aan. Ik ben tenslotte kunstenaar en man van de wereld. Het pamflet was een aankondiging voor een demonstratie. Een protest tegen misstanden ergens. "Kom je ook?" vroeg een ongewassen meisje. Ze had raar haar. Ik gaf haar mijn kammetje. "Alsjeblief, aksiemeisje" zei ik. Ik was net iemand die niet rookt maar wel altijd een aansteker bij zich heeft. "Dank je wel" zei ze. Ze glimlachte. Toen pas zag ik dat het grootste gedeelte van haar gebit ontbrak. Kwam zeker door de aksies. Hoe zou dat pijpen denk ik nu.

2002-10-14T16:27:00.000-07:00

Hoi mam,
Het bijvoegsel of attach. Dat is van mij.
Dus virusvrij! (Kenden ze niet op de Rietveld)
Ik sta op de foto met postkamer elastieken.
In mijn gezicht ja. Nu maak ik soms `s avonds een vermoeide indruk.
Het woord winterslaap heb ik nog niet gebruikt.
Alleen trekvogels.
En dat kan ik aan de meisjes van de Rietveld laten bekijken.
Op het internet in de kantine.
En daarna laat ik mijn tellertje zien.

2002-10-11T13:03:00.000-07:00

Van school moet ik dicht bij mezelf blijven als ik schrijf.
De zon scheen en ik liep over straat met een erectie. Hij was zo groot dat mijn hand niet aan de bovenkant reikte, nu ik hem onder mijn arm hield. Eeuwig lastig dragen. Na een halve gracht moest ik al van arm verwisselen. Met twee handen mijn geslacht dragen, zo voor mijn buik, was helemaal mal. Op mijn hoofd dan maar, net als een koekenbakkersjongen een taartjesdoos.

2002-10-11T05:28:00.000-07:00

Als dat maar goed afloopt. Ik ben gesnapt door de concierge. Op het toilet. Ik had net een orginele tekst op de muur geschreven. Dan kunnen alle kunstenaars lezen dat ik daar geplast heb. Maar concierge Bultman was boos. "Wat staat daar?" vroeg de domme man. "The Heron Was Here" stamelde ik. Dat is engels voor de reiger is hier geweest. Toen moest ik naar de grafische afdeling om oplosmiddel te halen. Daarmee de muren schoongemaakt. Raar spul dat oplosmiddel. Het is nu net of ik zweef. De reiger in glijvlucht.

2002-10-10T02:07:00.000-07:00

Gisteren weer les in dramatisch schrijven. De lerares vond mijn bijdrage over een mus met een gebroken pootje wel mooi denk ik. Ze wist dat ik mezelf goed had ingeleefd in het onderwerp. "Jij en die pen van je, dat is één groot drama," zei ze.
Vanochtend was ze ziek. Lekker de eerste twee uur vrij, al had ik natuurlijk liever gewoon les gehad.

2002-10-03T01:45:00.000-07:00

Een 3 voor mijn overhoring. Daarna was de les een groot zwart gat.
Na afloop betrad ik de straat. Nu begon het dus. Maar niemand keek naar mij, alles was gewoon.
Om te onspannen wat rondgelopen.
Bij bordeel De Blote Borst hielp een dikke juffrouw mij. Ze vroeg niet eens om geld, daar kwam ik goed vanaf. Nou, enfin, ze moest ook eens wat gezegd hebben! Ik zou het meteen aan moeder hebben verteld en die had dan meteen haar portemonnee genomen en was erop afgestapt: 'Hier is je geld; als je maar snapt dat Walter nu een andere dame neemt!'
Wat zou die dikke juffrouw dan een spijt hebben...

2002-09-28T06:37:00.000-07:00

Hoi Mam,
Ik heb nog steeds veel plezier van mijn (nieuwe) vriezer. Ik heb al stickers geprint met de datum. Dan kan ik precies controleren wanneer het is ingevroren. Alleen vanmorgen ben ik een beetje dom geweest. Ik kende het verhaal van vroeger. Kinderen die met hun tong aan de brugleuning waren vastgevroren. Toen ik vanmorgen iets achter uit de vriezer pakte kreeg ik dezelfde onbedwingbare neiging mijn tong uit steken. Toen zat ik vast en dat was niet leuk. Gelukkig kon ik met mijn lange linkerarm net bij de stekker van de vriezer. Ik trok de stekker uit het contact. Na drie en half uur was ik los. Alles is ontdooid. Ik ga nu nieuwe stickers maken.

2002-09-27T03:16:00.000-07:00

Vanochtend mijn eerste onverwachte overhoring gehad. De meester kwam binnen en meteen moesten alle boeken en schriftjes van de bank. Tien vragen over de Tachtigers. Ik heb overal als antwoord "reiger" ingevuld.
Hoop toch op een voldoende.

2002-09-20T03:36:00.000-07:00

Terwijl ik dit schrijf voel ik nog steeds de opwinding. Op de fiets van de buurvrouw. Met het mandje met bloemetjes boodschappen gedaan. Ik werd afgesneden door een groepje huurfietsen. Wat doen zij hier in deze buurt? Een na oorlogse wijk fotograferen? Nog net op tijd kon ik het stuur omgooien om een valpartij te voorkomen. Ik vloekte voor hun onverstaanbare taal. Schaapachtig keken zij terug. Toerist go home! Ben vergeten vogelvoer te kopen..

2002-09-14T07:14:00.000-07:00

Oei!
Ik schrok toen ik dit las. Wat zijn er toch veel gemene mensen. Ik heb vanuit pure paniek de foto`s van mezelf weggehaald. Ik wens niet volgende week opeens mijn hoofd in een homo orgie aan te treffen. Zeker niet nu mijn moeder internet heeft. Kunst is lijden las ik ooit. Ik weet nu dat je je geesteskinderen moet beschermen tegen dergelijke aanvallen.
Even tot rust gekomen op de kinderboerderij. Een barneveldse kip stapte op mij af.
Hij deed zijn snavel open maar er kwam geen geluid uit. Ik had een langgerekte kukeleku verwacht. Maar niets. Net een weblogger..

2002-09-14T06:43:00.000-07:00

Ik voel me vandaag ontzettend Walter. Het gaat door al mijn vezels. Opgekropte spanningen verlaten mij via mijn pen. Het papier slorpt gulzig de creativiteit. Dat staat er mooi. Zegt mijn moeder over mijn schouder meelezend. Mijn moeder is trots. Op het volgende verjaardagsfeest kan zij zeggen dat zij het altijd had geweten. Vroeger al. Na het schoolreisje maakte ik het mooiste opstel. Dan moest ik het voor de klas voorlezen. Dan keek C. mij zo aan dat ik bloosde. Bij mijn eerste masturbatie poging dacht ik heel intens aan haar. Nu niet meer. Een zuchtje wind is voldoende. De lucht kan zelfs een reiger dragen.

2002-09-13T17:57:00.000-07:00

Voor het eerst op het schoolplein genoten van de zon. Een strakblauwe lucht. En knarsende kettingkasten van goedkoop gekochte fietsen. Wij worden later beroemd. Maar niet op mijn schone lakens. Ik ontwikkel een echte schrijvershand.

2002-09-11T06:53:00.000-07:00

Vanochtend een dik schrift gekocht met allemaal van die fijne, geschaduwde lijntjes. Het ruikt heerlijk nieuw. Ik heb er met mijn vulpen mijn naam op gezet. Straks op de Rietveld laat ik het iedereen zien.

Zal je de hele klas zien kijken...

2002-09-10T14:20:00.000-07:00

Kan de slaap niet vatten. Tevergeefs gemasturbeerd. Te strakke voorhuid. Vreemd, heb ik anders nooit last van. Komt denk ik door de spanning van het 'schrijver zijn'.

2002-09-10T08:30:00.000-07:00

Ik moest het even kwijt. Mijn moeder is nu naar de fysio. Het is dinsdag. Maar wat ik vandaag las. Dat had ik nooit geweten. Terwijl mijn moeder er kasten vol van heeft. Nog uit de tijd dat zij als kantinejuffrouw werkte. De witte koffiekopjes, er kan ook thee in. De kopjes die je zo makkelijk kan schoonmaken. Diezelfde kopjes die zich zo makkelijk laten opstapelen. Die zijn ontworpen door Gerrit Rietveld ! Ik word er weer een beetje nerveus van.

2002-09-09T15:23:00.000-07:00

Ik pas er nooit van zijn leven op.
Maar deze wil ik hebben! Ik zit op de Rietveld en dat is ver weg.
En als ik alles zelf in elkaar zet. Is het goedkoper.

2002-09-09T14:51:00.000-07:00

Masturberen geeft me achteraf een leeg gevoel. Dat is de essentie. Vroeger dacht ik dat, dat woord geur betekende. Nu weet ik beter. Ik zit op de Rietveld. Maar veel erger vind ik dat sommigen het nodig te vinden. Wat ik echt erg vind, mij met Nico vraagteken, te bestempelen. Als man van de Rietveld, begrijp ik wie er wordt bedoeld. Elke assoic, asoja, vergelijking is fout gedacht. Een autonoom woordenkunstenaar laat zich niet zomaar in een hokje plaatsen. Dat heeft niets met fysieke aanwezigheid te maken.
Maar erg is het wel. Om als kunstenaar met de eerste de beste vuilspuier te worden verhaspeld.
Ondertussen kondigen de lijsters de herfst aan. Ik denk dat ze gaan trekken.

2002-09-09T09:15:00.000-07:00

Nooit zal ik 't aan iemand vertellen, dat ik zo mal ben geweest op een foto van Gerrit te masturberen.
Had niet eens een zakdoek bij me...

2002-09-09T09:07:00.000-07:00

Het is erg moeilijk om wijs te kiezen. En ik sta er zo heel alleen voor. Er is niemand die me raad kan geven. De een denkt er veel te lichtvaardig over, en een ander kan makkelijk zeggen: neem die of die.
Er zijn jongens bij mij in de klas, die moeten van thuis uit een bepaalde vulpen kopen. Krijgen een briefje van hun vader mee en hebben niks te kiezen. Lekkere manier om een vulpen te krijgen! Ik bedoel, wat weten je vader en moeder nu van vulpennen af?

2002-09-09T04:01:00.000-07:00

Vandaag de fiets geleend van de buurvrouw. Ze heeft een fietsmandje voorop versierd met plastic bloemetjes. Ik ga alvast de kortste route zoeken naar de Rietveld academie. Ik ga daar studeren. Op de fiets van de buurvrouw zie ik er al erg artistiek uit. In de Fred Roeskestraat heerst rust. Ik ga er eens goed voor zitten voor de inspiratie. 'Wie was Fred Roeske eigenlijk?' Het onderwerp voor mijn eerste essay had ik te pakken. Op de terugweg vond ik nog wat lege flessen. Handig zo`n mandje aan de fiets. Vannacht al slecht geslapen door de hoge schoolrekening. Maar Gerrit Rietveldacademie staat zo goed op mijn c.v.

2002-09-08T14:53:00.000-07:00

Hoi Mam!

Dacht ik eerst nog in de geest van Gerrit (Rietveld).
Maar nu moet ik rekenen op 1000(duizend) euro. Aan materiaalkosten. Zoveel velletjes krijg ik nooit vol. Zeker niet in deze buurt. Woensdagmiddag ben ik altijd vrij. Dus kan jij?

Dag Mam,
+

2002-09-08T14:37:00.000-07:00

Mamma!

Alweer een bericht! Sinds U fervent internet houd ik daar voorgoed rekening mee! Ik heb mijn eerste aanvaring. In het kunstenaarscafe. Met een toekomstig docent. Ik vertelde hem dat ik schreef over wat ik allemaal meemaak. Toen zei hij:"Ben je daar nou niet een beetje te groot voor?"
En toen begon hij over inhoudsloos. Gelukkig weet jij wel beter. He Mam?

2002-09-07T22:50:00.000-07:00

Hoi Mam,

Alles gaat goed hoor. Ze leren me hier lange zinnen schrijven. Met moeilijke woorden. Om de lezer te prikkelen zeggen ze hier. Maar als je schrijft 'toen gingen ze neuken'. Dan prikkelt dat ook. Bij mij wel. Ik kijk veel uit het raam. Dan zie je de rechtbank van de parnassusweg. Politie met boevenwagens.
Criminelen hoeven nooit te lopen. Schrijf ik dan.

2002-09-07T22:34:00.000-07:00

Hoi Mam,

Ik heb goed nieuws. Ik denk dat ik mijn haar laat groeien. Ik wordt kunstenaar, niet met verf maar met woorden. Ik doe dat met wat jij 'die rare tv' noemde. Ik ga naar de Rietveld. Je weet wel van die stoel die jij niet lekker vond zitten. Ook toen ik de gebouwen aanwees die hij had ontworpen. Jij vond het net gevangenissen. Weet je nog? Nou Mam het gaat nu echt gebeuren. Nee maak je geen zorgen. Ik ga niet met een overspannen schildersmodel aanpappen. Of bezwangeren. Jij bent nog veels te jong om oma te worden. En mijn boek moet nog af. Mijn tramabonnement van augustus is verlopen. Nee, ik bedoel daar niets mee. Maar vandaar dat ik dit weekend niet met mijn vuile was langskom. Dag Mam. Dikke kus!

2002-02-11T02:22:00.000-08:00

Deze site is opgeheven.

De jongetjes van vandenb.blogspot hebben hun
doel bereikt.

Iedereen die het verdient, kan de tering krijgen.

Walter

2002-02-10T09:11:00.000-08:00

Na Ammer schrijf ik graag met een vinger in mijn kont. Voel, daar begint mijn dunne darm.

Ik ben een stijlfiguur. Levend. Als ik bang ben schrijf ik een brief die iedereen mee mag lezen. Ik ben een Walter. Ik ben bang. Ik schrijf altijd via via. Dan moet ik huilen.

Ik houd van ketjap, de stroperigheid en de kleur. Ik heb nu een manisflessenhalsje in mijn anus. Ik schrijf graag met iets in mijn darm.. Ik ben Walter. Zullen we huilen?

Benden waait een regenton om. Een reiger leest de krant. En dan stilte. Of niet...

2002-02-10T05:21:00.000-08:00

Hoi ma,

Had ik al verteld dat ik ben gestopt met mijn pagina op internet?
Beetje ingewikkeld verhaal, maar het komt erop neer dat het allemaal niet zo
leuk meer was.
Ik denk dat het komt door Ammer, uiteindelijk.

Ammer was een jongetje met een webcam, zo'n cameraatje dat elke paar seconde
een plaatje kan laten zien op je pagina. Hij had z'n vriendinnetje bij zich
en hij had zijn webcam niet uitgezet. Dus die gingen naar bed met elkaar, en
dat was allemaal te zien op die webcam.

Een weblogger had die plaatjes bewaard, om het zo maar te zeggen, en op zijn
pagina gezet. En er was best wel veel op te zien. Ze waren niet vies van
elkaar, Ammer en zijn vriendinnetje.
Iedere andere weblogger linkte er weer naar, natuurlijk, want het was best
wel lachen. En toen werd erover op de radio verteld. Ik hoorde het zelf,
toen ik op m'n werk zat, in Alphen toen nog. Een collega had zijn radio op
538 staan, en riep door de kantoortuin dat één of andere sukkel zijn webcam
aan had laten staan bij de sex.

Ik zei: zal ik je de plaatjes laten zien? De jongen die ze op zijn pagina
heeft staan, is een vriend van me.

Bij 538 noemden ze retecool. Die had ze ook, namelijk, overgenomen van
mrgreen (die de plaatjes later van schrik en uit spijt weghaalde).
Retecools bezoekcijfers schoten omhoog - voor die tijd zat ie op vier- of
vijfhonderd, toen op een heleboelduizend. Echt een heleboel.

Dus toen waren er een heleboelduizend mensen die het weblog hadden ontdekt.
Weblogland was relatief klein, in die tijd.
Toen ik begon, waren er een stuk of dertig, en als je begon, werd je een
beetje besnuffeld, en daarna welkom geheten. Ik werd zélf op mijn eerste dag
door retecool genoemd. Helemaal positief en zo. En je werd ook alleen
gelezen door andere webloggers en een klein clubje dat niet logde, maar per
ongeluk was gestruikeld over het fenomeen.

Na Ammer werd het allemaal anders.

De mensen die erbij waren gekomen, dachten dat het normaal was. Een jongetje
dat zijn webcam aan liet staan, zijn naam die genoemd werd in een
reactieforum, op welke school hij zat, de naam van het meisje dat 'm zo
vriendelijk pijpte.
Spektakel.
Weg met de gezelligheid.

Kijk ma, het is best makkelijk een weblog te beginnen. Nu helemaal. Dus er
kwamen nogal wat jongetjes (en dat moet je ruim nemen, want die jongetjes
waren waarschijnlijk grotendeels volwassen mannen) die wilden ammeren. Ze
wilden veel hits, en als dat ten koste zou gaan van iemand anders - nou,
lachen toch?

Dat ze in een heel klein wereldje terecht waren gekomen hadden ze al snel
door. Ondanks de heleboelduizend hits van retecool toen (en door die hits
kregen andere weblogs het plotseling ook veel drukker, en tijdje - er wordt
ook wel gesproken over het Ammer-effect), bleef het een klein wereldje.
Dus dan maar mensen in dat wereldje afzeiken. Zodat iedereen weet over wie
je het hebt. Lachen!

Daarom is het niet leuk meer, ma. Ik dacht dat, als ik volwassen zou zijn,
het schoolpleingehalte in m'n leven een stuk lager zou zijn, dat het
misschien wel weg zou zijn, en dat was het ook, grotendeels. Zeker op het
stukje internet waar ik zat. Ik had een clubje gevonden waar ik me thuis bij
voelde.
Maar dat thuisvoelen was helemaal weg, de laatste twee, drie maanden.

Daarom ben ik gestopt.

Ik heb wel wat ideeën over iets anders, maar dat borrelt nog een beetje. Het
ene moment denk ik: ja! Dat ga ik doen. Maar dan denk ik daarna: ja, maar
dan gaan mensen zeggen dat ik dat afgekeken heb daar en daar van.
Zou ik eigenlijk schijt aan moeten hebben, maar toch.

Nou ja. Het komt allemaal wel.
Vind je het goed dat ik je in de tussentijd af en toe een briefje schrijf?
Ik wil wat dingen kwijt, van tijd tot tijd, en met een toetsenbord onder
mijn vingers gaat dat beter dan aan de telefoon.

Liefs,
Walter

2002-02-09T11:38:00.000-08:00

De hele straat was opengebroken. De stoep bestond uit loopplanken. De rest was zand.
Toen ik daar liep kwam iemand mij tegemoet.
Ze had een hond. En een zonnebril terwijl de zon niet scheen. "Louche !" schoot er door mijn heen. De hond keek mij aan als een 'Bakerfield dog'.
Zonder waarschuwing nam de hond een hap uit mijn kuit.
Ik aaide de hond. Toen liet de hond los. "Braaf!"
Ondertussen kreeg ik een fikse tik met de blindenstok langs mijn oorschelp.
Een gloeiend oor is ook een ervaring.

2002-02-09T10:35:00.000-08:00

Ik weet nog dat ik mijn eerste nieuwe fiets kreeg. Met glimmende velgen en versnellingen.
Meteen was ik langs C. gereden. "Wat vind je van mijn fiets?" brulde ik naar het geopende slaapkamerraam.
"Oei, haar vader was thuis", een nogal norse man.
Ze stond naast me met haar damesfiets. "Zullen we?" zei ze. "Links of rechtsaf?"
"Links" zei ik. "Dan hebben we op terugweg voor de wind".
Tegen de wind in zag ik haar verwoed de pedalen rondraaien. Ze werd rood en begon heel diep te ademen.
"Ik geloof dat ik ben gekomen" zei ze openhartig.
Toen we later even pauseerde rook ik aan het kleine spoortje op haar zadel.
Het is oestertijd.

2002-02-09T02:26:00.000-08:00

Het roerloze wateroppervlak deed mijn dobber dansen. "Vandaag vang ik wat", ik voelde het.
De lichte tinteling van hom en kuit. En de zinnenprikkelende prostaat verried mijn opwinding.
Een paling gleed door het gras. "Nat en glibberig is lekker" zei ik tegen mijzelf.
Een kikker blies zich op. Een klein plofje.
C. maakte ook soms zulke geluidjes van voren.

2002-02-08T12:03:00.000-08:00

“Ik wil in je maar ook uit mezelf, begrijp je” zei ik tegen Marjan. Ik keek naar de neus van mijn linkerschoen. Die ging nog ergens naar toe lopen vandaag. “Sloten zitten vol met dieren, maar wij zien ze niet, want ze verbergen zich snel. Ze zeggen, daar komt Marjan, snel weg” zei ik.

Marjan rook aan haar vinger. ‘Ruik, kutlucht”. Ik rook. Boerenmetworst met aarde.

Aan de andere kant van de sloot huilde een uit de lucht gevallen uiltje zachtjes in het gras . Iemand schoot een lawinepijl af. Het werd goed weer.

2002-02-08T05:18:00.000-08:00

Tijdens het speelkwartier raakte de bal in de sloot. Dat kwam door H.
Die voetbalt op klompen. H. ruikt altijd van koeienpoep en heeft geen
mobiele telefoon. H. heeft al geneukt. Een kip.
Vanuit de klas kan ik de bal zien drijven.
Een kraanvogel maakt pikkende bewegingen. Straks gaat de bel.
Juf G. kijkt al in haar spiegeltje.
Zij gaat zometeen langs de bovenmeester.

2002-02-06T15:13:00.000-08:00

Later als misdienaar raakte alles in een stroomversnelling.
Als ik zweeg, mocht ik de hele collecte hebben.
En het dikke boek kreeg ik gratis. Voor niks!
Als dan het koor mooi zong, keek ik toch altijd even omhoog.
Toen op een zondag kreeg ik een brandende peuk in mijn oog.
Gelukkig helpt spuug tegen alles. En de lijster?
'Elke morgen zingt zij mij wakker'.
Alsof ik C. niet vergeten ben.

2002-02-06T15:04:00.000-08:00

Ik ben negen.
De bovenmeester aait me over mijn kruis: "Van mij mag het best wel meer dan een kwartje kosten, hoor."
Ik tril van blijdschap.
Ik ga sparen voor een dik boek.

2002-02-06T14:59:00.000-08:00

Ik stap trots door de kamer. In mijn broek voel ik mijn stevigheid zitten.
"Even aan papa laten zien," zeg ik dan ineens.
Pa zit aan tafel met een krant.
Ik loop met een soepele gang heen en weer.
"Ziet u wat aan me?"
Pa, een beetje verstrooid, kijkt me aan, maar ziet blijkbaar niets.
Ik wieg met mijn heupen. "Ziet u nu nog niks?"
Pa kijkt me twijfelend aan: "Nee, hoe dat zo?"
"Hier, dit," zeg ik, en haal in ene keer mijn Jaap uit mijn broek.
Pa's blik verhelderde. "Verdikkeme, zeg, da's effen een ding, daar ben je compleet een worstelaar mee, wat ik je brom!"

2002-02-06T14:52:00.000-08:00

Op straat staat een felle, gure wind, waar ik tegenin moet.
Ik knoop mijn jas dicht en denk: 'is dit mijn jas wel?'

Zo verliepen de dagen zonder verandering.

2002-02-06T14:30:00.000-08:00

Vanavond kwam oom Klaas langs. Niet eens een echte oom.
Maar hij had wel altijd paling bij zich. Van zichzelf.
Hij leefde van de paling. En toch kwam hij alleen maar
televisie kijken. "Daar komt Klaas het pad weer op" zeiden wij dan.

2002-02-06T14:17:00.000-08:00

Het komt nu heel hard aan. N u heeft C. heeft met een belg gesproken.
"Ze zijn zo gemoedelijk" vindt ze. Nu vindt ze mij bot. Of te direkt,
te romantisch. Alles door elkaar.
C. wil naar India om
zichzelf te ontdekken. En nieuwe ervaringen opdoen.
Nu krijg ik de mantra`s per voice-mail. En ik snap er niets van.

2002-02-06T14:08:00.000-08:00

Nieuwjaarsdag, op de bank bij pa en ma met koffie en gebak. Skischansspringen op nederland 3. Ik denk aan C. Het dooit buiten.

2002-02-06T14:06:00.000-08:00

C. liet me vroeger al het land van haar vader zien.
Ik vond het heel veel, Vooral het graan. ZOO hoog.
Hoewel ze niet van een armoedefamilie was droeg zij
geen onderbroek. De ganzen sloegen aan alsof het
een lieve lust was.

2002-02-06T14:02:00.000-08:00

Het gras bewoog. Ik niet. Ik wachtte wat ging passeren. Een kano zou fijn zijn.
“Je bent zo stil, ik hoor je schreeuwen, Walter” zei Marjan.
“Dingen komen op ons af, Marjan, daar hoeven we niets voor te doen.”
“Wil je mijn tieten zien?” vroeg Marjan nog eens.

Een kano voer voorbij. Leeg. Mijn broer trok zich af op zijn kamer. Ik hield van halfvolle melk.

2002-02-06T14:01:00.000-08:00

C. belde me net mobiel. Dat ze ook heel ongelukkig is.
Dat ze me mist. Dat voelt als liefde. Zoals je dat niet
in de biologie boeken terug vindt.
C. is heel spiritueel,
mijn horoscoop deed haar gilletjes slaken. Dat deed
ze anders nooit.

2002-02-06T13:52:00.000-08:00

Op 'n avond kwam oom Dirk met een handkar voor de deur. Ik was net op straat en begreep niet dadelijk wat het was, dat daar op de kar lag.
"Je zes hamstertjes, ze zijn hartstikke dood," zei oom Dirk.
Ik dacht aan mijn toverlantaarn. Het lampje erin was kapot.

2002-02-06T13:47:00.000-08:00

C. heeft gereageerd, meteen toen ze thuis kwam.
Het was een heel leuk esemesje met een afbeelding van?
Nou dat zeg ik hier niet liever.
Gelukkig is het binnenkort voorjaar. Ik heb al een krokus gezien. Het is fijn in het park als de zon schijnt.
Toen ik overwoog ook een hond te nemen werd dat mij
door het meisje van het asiel ten stelligste afgeraden.
Vanwege het karakter van de hond. En papagaaien worden zo oud.
En ze zijn niet bepaald goedkoop.
Soms mis ik C.

2002-02-06T13:44:00.000-08:00

Lange reis. Koffer gepakt. De zon lonkt in de verte. Mijn bountyeiland in de tropen samen in de branding met C. Ik kan niet wachten. Het vliegveld. De controle. Paspoort vergeten. Daar gaat het vliegtuig als een ranke zwaan in de lucht. Ik denk terug aan het trapgat.

2002-02-06T13:16:00.000-08:00

Ze liep van me weg. Van achter kon ik haar lipjes zien mee bewegen.
C. zei altijd dat een legging lekker zat. Ik vond het mooi staan.
Nu weer de twijfel. Ren ik haar achterna?
Met een verlopen visakte?
Twijfels doen de vogels luidkeels voor mijn vluchten.
Trekvogels, denk ik.

2002-02-06T12:17:00.000-08:00

Ik voelde. Alweer een droge mond. “Droge mond als een opgedroogde rivierbedding van smart” zei ik. Ik was een schrijver.

“Je voelt in je mond” zei C.
“Ik voel jou, C. Altijd. Wist je dat? Hier..”
“Walter, als ik later dood ben, kijken mensen dan nog naar me, denk je?”
“Lieve C. je kan toch een ruitje in je kist laten maken en er dan onder laten graveren: “moody”.
"Net als in een frituurpan, Walter, dat je mee kan kijken naar de frietjes?’
“Net als in een frituurpan, C., maar dan dood”

Buiten schoot iemand met een buks. In Tanzania viel een reiger blind van geilheid uit een boom.

2002-02-06T04:46:00.000-08:00

Twee keer al vandaag ging de telefoon. Beide keren niet voor mij. Toch was het wel voor mij. Bij mij ging immers de telefoon. Ik moest aan mijn opa denken. Ik heb hem maar twee keer liefde zien geven. Een vogel zingt. Ik stap op de fiets. De trapper zit los. Vier kinderen zitten op de stoep. Ik fiets bij C. voorbij. Ze zit aan de telefoon. De vogel hoor ik niet meer.

2002-02-06T01:12:00.000-08:00

C. zei me dat ze wou dansen in de regen. Ik zei: "ik kijk wel". Ze kleedde zich uit. Ze gin g naar buiten. Ik lette op haar tepels die hard werden onder het klaterende lauwe water. Ze danste rond, ik legte mijn handen op het glas. Ik rook de regen. Ik wou haar ruiken. Ze gebaarde naar me. Haar ogen straalden. Ze hief haar armen en met haar vingertoppen bespeelde ze de regendruppels. Haar borsten waren nu nog mooier. Als ik rijk wordt laat ik ze later voor haar liften. Op de radio kondigden ze een plaatje aan.

2002-02-06T01:02:00.000-08:00

Het tijdschrift dat ik in mijn handen had was wat beduimeld. Warm, van de vele nieuwsgierige handen. C. had me gezegd dat F. er in stond. Ik was al jaren fan van F. En terwijk ik droomde van F. gaf zij zich bloot aan een ieder die een paar guldens wou neerleggen. Ik kocht het tijdschrift. Thuis nam ik een glas sinas. Ik dronk het in één keer leeg. Ik bekeed de foto's. Ik deed mijn ogen dicht en zag de schutting van vroeger. Twee straten verderop werd een gehandicapt kind geboren. Ik liet een boertje. C. belde me. Ik zei niet dat ik het tijdschrift had gekocht. Ze vroeg ernaar. Ik hing op.

2002-02-05T10:32:00.000-08:00

Ik zat achter de sorteerkast: ik had een stuk of dertig vakjes met namen van landen erboven. Als ik begon, pakte ik van een grote stapel een krat met post en ging ingooien. Iedereen kreeg aan het begin van de avond een envelop met zijn of haar naam erop. En elke bak die je wegsorteerde, had een penning. Wat ook niet erg geliefd was: kaarten met muziek. Van die kaarten die je open moet klappen en die dan een liedje gaan spelen. Heel erg om te krijgen voor je verjaardag. Ik vertelde dat het simpel was: als je die munt in de gleuf liet vallen, kwam er kleiner geld uit.

2002-02-05T10:13:00.000-08:00

De bibliothecaresse was streng. "U bent te laat. Dat kost 3 Euro 50 boete". Ik betaal en loop naar huis door het park. In de gang kijk ik omhoog. Het trapgat lonkt.

2002-02-05T09:44:00.000-08:00

Het is fris in de trein. De conducteur schuifelt door het gangpad en staart de reizigers indringend aan. Tegenover me zit een man. Hij kan zijn kaartje niet laten zien. Ik lach meewarig terwijl hij word gemaand mee te gaan. Het leven is soms zuur. Ik heb met hem te doen. Buiten grazen de koeien in het voorbijschietende landschap. Het gaat toch een mooie dag worden.

2002-02-05T09:40:00.000-08:00

C maakt een tosti hawai voor me. Ze lacht veel. Vinger in een ananas. Haha. "Zal ik eens over je schrijven C, met allemaal woorden enzo" C kijkt op. "Ja, woorden, dat is goed" en ze lacht haar ogen wijdopen.

Een stad verder vernoemt iemand een straat naar ons.

2002-02-05T09:35:00.000-08:00

Ik bekeek het zaad in mijn hand. Doodstil. Helemaal niet op zoek naar ei. Ik kneep. Nog een druppel. "Kom maar bij Walter, zaad" zei ik.
Ik belde C.

2002-02-05T07:42:00.000-08:00

Voor de kutjochies die het nog niet begrijpen:

"A good idea, is a good idea - forever" David Brent-2001

2002-02-05T07:24:00.000-08:00

Negenhonderd. Negenhonderd gulden. Dat was het geld dat ik overhield aan mijn eerste schrijfopdracht. Het was voor het damesblad Elle. C. werkte daar. Ik had het gevoel dat het haar negenhonderd gulden ook een beetje waren. Daarom vroeg ik haar uit eten. De ober keek raar toen ik sinas bestelde. Toen C. de salade at glansde de dressing op haar lippen. Dat staat als een vlek op mijn ogen. Na het eten ging zij naar het café. Ik niet, ik hou niet van het café. Toch voelde ik me rijker. Ook al was de rekening 300 gulden. Ik belde mijn moeder nog. Laat.

2002-02-05T06:24:00.000-08:00

Het je afvragen. Beangstigend. Alsof je jezelf onderwerpt aan een kruisverhoor zonder einde. De antwoorden zijn altijd al aanwezig.

2002-02-05T05:51:00.000-08:00

Is een pot leeg, of maakt de leegte de pot?

2002-02-05T05:45:00.000-08:00

Nadat we verhuisden toen ik twee was zeiden mijn ouders dat ik elke morgen de Surinaamse buurman uitzwaaide. Toen ik negen was greep de buurman me eens beet. Hij was dronken en kwaad. Ik wou niet meevoetballen met zijn zoon. Ik kan niet voetballen. Maar omdat ik niet meedeed kon zijn zoon niet laten zien hoe goed hij kon spelen. Huilend ging ik naar binnen. Daar moest ik vanmorgen aan denken. Er waren negers op het journaal.

2002-02-05T05:39:00.000-08:00

Ontspannen hing ik tussen de fietsen in het hok op het plein aan mijn zoveelste sigaret te lurken, toen C. het gebouw uit kwam, en voorzichtig door de sneeuw naar me toe schuifelde. Ze lachte. C was niet alleen een mooie meid, ze had tevens de meest verblindende lach, ik inhaleerde diep, de les was voorbij.

2002-02-05T05:25:00.000-08:00

De stoerste jongen van het hofje waar we woonden was het vriendje van mijn zuster. Hij was groot en breed en reed op een Kreidler. Hij droeg een bomberjack. Ik was bang voor hem, want hij was het type waar ik standaard bang voor was.

2002-02-05T05:21:00.000-08:00

"Jij stinkt. Veel. Veel stank bij jou vandaan" zei de zielige jongen uit het tuinhuisje tegen mij. "Daarom moet je weg, kom, ga nu maar, ik wacht wel"

Ik keek hem aan. Een jongen uit Sloten met een hart van Amsterdam Noord. "Ik ben Walter" zei ik. Ik schrijf dingen op die ik zo zie en dan lees ik het later door, begrijp je"

"Jij stinkt" herhaalde de jongen nog eens. Heel in de verte werd een reiger geboren en keek een man huilend naar de horizon.

2002-02-05T05:18:00.000-08:00

Normaal gesproken was het nooit zo donker op de langste dag. Ik voelde dat ik jeuk had. Marjan had ook altijd jeuk, maar dan tussen d'r borsten. Ik keek altijd stiekum naar de borsten van Marjan, Marjan wist dat niet. Ik wel. ik vind Marjan leuk tussen mijn benen. Behalve vandaag, want vandaag was het te donker.

2002-02-05T05:09:00.000-08:00

Waarom ik een blogspot heb geopend? Ik. Ik heb. Ik heb er voor gekozen om mijn vijand te willen begrijpen. Als ik het begrijp, dan kan ik verder. Ze worden als nectar is voor een bij. Mijn literaire koningin wordt gevoed. Met kutjochies als dar. Leven en lezen. Lezen. Met een grote L. Zo goed en kwaad als het gaat. Ik leef en jullie lezen. Dat doet mij leven. Ik voel me thuis. Ik ruik mijn zus.

2002-02-05T05:05:00.000-08:00

Degelijk. Een kast is degelijk. Het orgel van mijn moeder was degelijk. Twee flessen sinas staan op het aanrecht. Ze worden lauw. Als er nu iemand langskomt krijgt die lauwe sinas. Er komt niemand langs. Koude sinas is pas degelijk.

2002-02-05T05:03:00.000-08:00

Wanneer jouw kus mijn lippen verlaat en onze ogen elkaar ontmoeten, vertelt jouw blik mij waar ik sta. Vaak voel ik mij te jong voor verdriet

2002-02-05T05:00:00.000-08:00

Wanneer paarden bijna sterven schijnen ze te grinniken. J. grinnikt altijd. J. kent geen scrupules. Toch is J. een vriend van mij. Tegen het verleden zeg je geen nee. Dat wijs je niet af. Niet als het verleden je nog van pas komt. Van pas. Onpasselijk dat ik niet pas voor het gegrinnik van J. J. wil rijk worden. Ik ook. Ook ik wil rijkdom. De rijkdom van een beter leven, de rijkdom van grinnikend doodgaan.

2002-02-05T04:57:00.000-08:00

Vanavond ben ik uitgenodigd om met S. te komen eten bij C. en B. en daarna gaan we naar de film. Ik voel me fijn met S.

2002-02-05T04:56:00.000-08:00

Een reiger steeg op. Ik huilde

2002-02-05T04:51:00.000-08:00

Ik stond op het haagse centaal station. De wind gierde over de tegels, bladeren wervelden in de wind. Zij keek naar mij, haar ogen fonkelden me tegemoet. Ik zuchtte en dacht, als het regent in mei dan is de zomer voorbij..

2002-02-05T04:39:00.000-08:00

Een fiets op je verjaardag krijgen. Het gebeurde mij. Ik was veertien. Drie puistjes had ik die dag. En alleen belangstelling van de jongens op het schoolplein. Een nieuwe fiets. Maar ik wou geen fiets, ik wou de zon zien opkomen. Aan de kust, aan een kust ver weg. Jaren later sta ik net buiten Sydney naar de opgaande zon te kijken. Ik had zin om te fietsen.

2002-02-05T04:38:00.003-08:00

De vraag hou je van mij heb ik gesteld. Er was niemand om het te horen. De koelkast zoemde zachtjes. Ik pakte de sla uit de koelkast en verkruimelde deze met mijn warme handen. Italiaanse olie, eerste persing, erover. Ik zette het op tafel. Zij zou komen. Toen de sla op was vroeg ik haar. Wil je nog meer sla? Ik durfde niet te vragen of ze van me hield. Zo verkruimelde ik mijn hunkering. Net als de sla. Maar zonder de olie van haar genegenheid.

2002-02-05T04:38:00.002-08:00

De wereld, die rond is, kan vlak zijn. Vlak, als de hoek van een gummetje. Een fout uitvegen. Gummen. Wegmaken. De wereld wegmaken kan. Ik pak de gum van mijn oogleden en knipper weg wat ik niet wil zien. Slaap, de god van de wereld. Ik had moeite met slapen gisteren. In de nachtwinkel heb ik een fles sinas gekocht. Toen ik hem opendeed hoorde ik: ssssssst. Ik kon weer slapen.

2002-02-05T04:38:00.001-08:00

"Wegens omstandigheden gesloten" Dat stond op de deur van de sigarenzaak. Ik kwam er nooit, maar zag altijd het silhouet van een oudere man. Hij woonde boven de winkel, Je zag 's avonds altijd de grote lederen kap van de schemerlamp. Plus het geflikker van een televisie. Het licht was uit later die avond. De televisie ook. Ik heb vanavond tv gekeken. Alles wat ik miste was het silhouet.

2002-02-05T04:38:00.000-08:00

Ik loop over straat. Een lantaarnpaal gaat aan op het moment dat ik eronder door loop. Een intieme groet van een koude stalen vriend. Ik kijk hoe het oranje licht de stof van mijn jas laat gloeien. Ik krijg het warm. Bijna net zo warm als toen mijn moeder een taart voor mij bakte. Ik werd zes. Ik heb de hele morgen voor de oven gezeten. het was juli.